سرباز امـام سید مجتبــی

من کیستم که لطف خود ابراز می‌کنی
در را نیامده به رویم باز می‌کنی

من چوب قهر کردن خود را نخورده‌ام
از بس می‌آوری و مرا ناز می‌کنی

اول تویی همیشه که لبخند می‌زنی
اول تویی همیشه که آغاز می‌کنی

من یک گناه کرده‌ی گردن شکسته‌ام
آیا مرا دوباره سرافراز می‌کنی

بگذار خوب گریه کنم از خجالتت
امشب که باز در به رویم باز می‌کنی

گفتم پرم شکسته، به دردت نمی‌خورد
گفتی دلت شکسته و پرواز می‌کنی

من آدمم، یقین یقین می‌کنم که باز
با یک حسین در دلم اعجاز می‌کنی

رحمان نوازنی